Tofino

Dag 24

Wie bedenkt toch elke keer dat die excursies zo vroeg moeten plaats vinden. Half zeven moeten we ons al melden bij Jamie’s. Voor deze excursie zijn we afhankelijk van de getijden. De beren komen naar het water om eten te zoeken als het laag tij is. Dat is vandaag dus heel vroeg. Om kwart voor zes zitten we aan een eenvoudig ontbijt in de hotelkamer. Het is verschrikkelijk slecht weer. We hadden al gezien dat de voorspellingen niet al te best waren, maar zijn gewend dat het meestal wel mee valt. Vandaag dus niet. Met dikke lagen kleding, waterdichte jassen, beschermhoezen voor de tassen, dikke schoenen en paraplu lopen we in het donker naar Jamie’s. Het is daar al druk en de man achter de balie werkt zich een slag in de rondte. Hij praat verschrikkelijk snel. Om kwart voor zeven stappen we aan boord van de boot. Het is een grote, overdekte boot waar 45 man op passen. De helft van de passagiers zijn Frans en met een groepsreis mee. Gelukkig kunnen we droog zitten, maar daardoor zien we vrij weinig. Ook al sta je buiten het zicht is gewoon beperkt. Het regent pijpenstelen. Het is 45 minuten varen naar het gebied waar de beren leven en we ze hopelijk gaan zien. Al vrij snel zien we een zwarte beer. Met z’n allen gaan we naar buiten in de stromende regen. Binnen korte tijd zijn we helemaal doorweekt. Het is eerst goed zoeken naar de beer. Het zwarte bolletje valt niet zo heel goed op. Van zo’n afstand lijkt de beer erg klein. Daarbij heeft die zich half verstopt achter een boomstam. Als de beer begint te lopen is hij/zij een stuk beter te zien. We krijgen alle tijd om de beer goed te bekijken. Langzaam komen we steeds dichter bij en is het ook te zien dat de beer eigenlijk best wel groot is. De beer stoort zich niet aan ons en gaat rustig verder met krabben zoeken tussen de rotsblokken. Heel eenvoudig rolt de beer de stenen om alsof het niks weegt. Door de stromende regen is het onmogelijk om het dier op foto vast te leggen. We moeten het doen  met een foto op ons netvlies. Het is uitzonderlijk hoe dicht we bij de beer kunnen komen en hoe lang we hem kunnen observeren. We hebben maar één keer de kans om zo goed een beer op veilige afstand te spotten dat we ons niks aantrekken van de regen. De beer lijkt ook last te hebben van de regen en schudt zich flink uit. Je ziet een hele hoop water er van af komen. Jammer dat het bij ons niet werkt, want je kunt ons inmiddels uitwringen. De rest van de reis blijven we binnen zitten totdat we een nieuwe beer spotten. Helaas zit dat er niet in. Waarschijnlijk vanwege het slechte weer dat de beren ook een droger plekje zoeken in de bossen in plaats van eten zoeken langs de kant van het water. We zijn nat tot op het bot en krijgen het koud. De fleecedekentjes helpen niet zo heel best om ons warm te houden. We kletsen wat af met een Nederlands echtpaar en komen zo de tijd door. Erg jammer dat het zo slecht weer is en je niks kan zien van de omgeving. Met mooi weer zal alleen de tocht zelf al de moeite waard zijn.

Met veel moeite toch nog een foto voor het bewijs
Viskwekerij – Tofino

Om tien uur zijn we terug in de haven en lopen naar het hotel. Daar gaat alle kleding uit en in de wasdroger. Wat komt dat goed uit dat we net hier een (gratis) wasdroger ter beschikking hebben. Ik ga mij opwarmen onder de douche en kruip daarna in bed en doe mijn ogen even dicht. Zo vroeg uit bed bevalt mij niet. Met 50 minuten is alle kleding droog en kunnen we ons aankleden om opnieuw de regen te trotseren. We gaan lunchen bij Rhino’s Coffee House. In het dorp merk je niks van de drukte, maar in alle restaurantjes is het vol. We zullen het eten mee moeten nemen naar de kamer, maar er komt net een tafeltje vrij zodat we toch lekker in het restaurant kunnen eten. De wraps smaken heerlijk. Het is gestopt met regenen en we maken nog een rondje door dorp. Het dorp is zoals ik al schreef niet groot, maar kent wel behoorlijk wat hoogteverschillen. We kopen nieuwe paraplu’s. Zoveel regen en wind konden ze niet aan. Bij de buurt super halen we nog wat boodschappen en lopen dan richting het water. Er staan genoeg bramenstruiken waar ik heerlijk van snoep. De weg terug naar het hotel lijkt eindeloos. De benen willen niet vooruit. In het hotel ploffen we op bed neer en doen een dutje.

Tofino

Om vier uur stappen we in de auto om een paar stranden te bezoeken. Het is laag tij en we willen de getijdenpoelen bezoeken op Chesterman Beach. Het is een prachtig strand en de zon breekt bijna door. Zonder regen maken we een flinke strandwandeling. Het strand doet ons erg denken aan Marino Ballena in Costa Rica. Bij laag tij heeft het strand de vorm van een walvisstaart als je het van boven af kan bekijken. Als je richting “de staart” loop zie je aan weerszijde van het strand de zee. Ook in een totaal andere setting (regen, geen palmbomen, kou) is het een prachtig plaatje. Surfers leven zich uit op de grote golven. De tidepools hebben we helaas niet gevonden en dat terwijl we het hele zuidelijke gedeelte van het strand af zijn geweest. Het laatste stukje naar de auto begint het opnieuw te regenen.

Chesterman Beach – Tofino

We gaan nog een poging wagen bij McKenzie Beach. Volgens mijn informatie zou je hier honderden zeesterren kunnen zien. De regen houdt aan en we worden best wel nat. Er zijn genoeg rotsen voor tidepools, maar ook hier is het flink zoeken. Hoe langer je kijkt hoe meer je ziet. We vinden een heleboel anemonen. Papa en mama vinden het geweldig. Als je de tidepools in Oregon al bezocht hebt is het iets minder spectaculair. Al blijft het leuk om te zien. We vinden een paar zeesterren. Ze hangen half onder een rots en zijn slecht te zien. Ik vraag mij af waar alle zeesterren dan zijn. Kunnen ze zich zo makkelijk voort bewegen? Is het een bepaald seizoen dat ze hier zitten? Ik heb echt geen idee.

zeester – McKenzie Beach – Tofino
Zeeanemonen – McKenzie Beach – Tofino
McKenzie Beach – Tofio

Enigszins teleurgesteld gaan we terug naar het dorp waar we aanschuiven bij Monster Noodle Bar. Ook vandaag smaakt het eten super. Om kwart over zes zijn we alweer terug in het hotel. Het is even droog en voor het eerst zien we een stukje blauwe lucht. Ik wil nog even bij de haven van het hotel kijken. Vaak is dat ook een goede plaats om zeesterren te spotten. We hadden beter het strand kunnen over slaan, want hier is veel meer te zien. Onder de steigers leeft van alles. Witte anemonen die er uit zien als grote champignons. Er groeien oranje planten of wat het ook maar voor moet stellen. Het is een prachtige onderwater tuin. Er valt zoveel te zien. Er zwemmen ook heel veel visjes. Bij de palen zitten heel veel grote krabben en ook de zeesterren zijn aanwezig. Een hele grote oranje zit vastgekleefd aan een paal. We zien er uiteindelijk meer dan op het strand. Dat was de moeite waard. Op de kamer drinken we nog wat koffie en dan ga ik terug naar mijn eigen kamer. Ondanks de regen hebben we toch een fijne dag gehad.

Krab die net iets boven water komt – Tofino
Tofino
We kunnen de overkant van het water zien – Tofino


Geplaatst in 2019-4 Canada, 2019-4-u Tofino | Een reactie plaatsen

Campbell River – Tofino

Dag 23

Voor de tweede keer schuiven we aan bij het ontbijt dat echt niet te eten is. Dit keer krijgen we toast aangeboden met de keuze voor multigrain. Dat klinkt voedzaam. Een paar sneetjes geroosterd brood zorgt er voor dat we toch wat vulling in onze maag hebben. Om tien uur vertrekken we naar Tofino. Dat is een lange rit van bijna vier uur. We moeten eerst 100 kilometer over highway 19 rijden wat niks aan is. Het zorgt er alleen voor dat we snel van A naar B gaan. Om de route iets leuker te maken slaan we bij Comox af naar Highway 19A. Deze route gaat langs de zee. Ook deze route is niet heel bijzonder. Als we één keer echt dicht langs de zee rijden maken we een korte stop. Ik hoor de zeeleeuwen in de verte. Er liggen vlonders in het water voor de oester kwekerijen en de zeeleeuwen vinden dit ook een mooie plaats om te liggen. Voor een kustroute hebben we verrassend weinig zicht op de zee en al vrij snel is de weg afgesloten en moeten we highway 19 op. Na ruim een uur rijden mogen we afslaan naar highway 4. De naam highway is wel erg bijzonder. Het is een zeer smalle weg waarop we niet harder mogen rijden dan 60 en heel soms 80. Harder gaat je ook echt niet lukken vanwege alle bochten. We kronkelen door de bergen heen, maar veel zicht hebben we niet. Het is erg slecht weer en veel valt er niet te zien. Of er met mooi weer wel iets te zien is weet ik ook niet. Het is lekker rustig op de weg totdat we bij het MacMillan Park aankomen. De weg is er heel smal en je rijdt tussen enorme bomen door. Het doet wat denken aan Sequoia NP. We hebben mazzel en vinden nog een plekje op de parkeerplaats van waar we twee korte wandeling maken door Cathedral Grove. Wat een prachtig bos is dit. Het is droog in het regenwoud, maar wat is het hier verschrikkelijk vochtig. Zelfs het houten hekwerk is begroeid met mos. Alle bomen zitten onder het mos. Het is net een spookbos. Dikke oude bomen, varens, mossen het is zo verschrikkelijk mooi.

Cathedral Grove – MacMillan Provincial Park
Cathedral Grove – MacMillan Provincial Park
Cathedral Grove – MacMillan Provincial Park
Cathedral Grove – MacMillan Provincial Park

Aan de andere kant van de weg zijn de bomen iets minder mooi, maar zien we wel veel omgevallen bomen. De wortels vormen prachtige kunstwerken. Deze bomen zijn zo hoog dat je de toppen niet eens kan zien. Ondanks de volle parkeerplaats kwamen we amper mensen tegen in het bos.

Precies wat eekhoorntjes behoren te doen – Cathedral Grove -MacMillan Provincial Park
Cathedral Grove – MacMillan Provincial Park
Micado – Cathedral Grove – MacMillan Provincial Park
Boomwortelkunst – Cathedral Grove – MacMillan Provincial Park
Boomwortelkunst 2 – Cathedral Grove – MacMillan Provincial Park
Tweelingboom – Cathedral Grove – MacMillan Provincial Park
Cathedral Grove in MacMillan Provincial Park

Als we in Port Alberni aankomen is het al lunch tijd. Voor het eerst deze vakantie gaan we naar Tim Hortons. Een bekende keten in Canada wat mij een beetje doet denken aan Dunkin. Ze verkopen veel soorten koffie, donuts en belegde broodjes. Ik neem een pumpkin spice latte en een broodje met kalkoenfilet en kaas. Het smaakt erg goed. Deze keten is door ons goedgekeurd. Voordat we weg gaan bestellen we via een scherm onze donuts. Ik ga natuurlijk voor de pumpkin donut. Zo jammer dat we die smaak in Nederland niet kennen/gebruiken. Uren hobbelen we door de bergen. Het wegdek is er slecht aan toe. ’s Nachts zijn ze ook hard aan het werk. Af en toe moeten we even stoppen in verband met werkzaamheden en kunnen dan weer doorrijden. De weg wordt steeds smaller, steeds steiler met percentages van 19% en hele scherpe bochten. Met grote regelmaat heb je het achtbaan gevoel in je buik. Als we lange tijd moeten wachten voor werkzaamheden begint het enorm te regenen. Het houdt de rest van de reis niet meer op. Om kwart over vier zijn we dan eindelijk in Tofino. Dat was een lange reis. De route was niet zo saai als de snelweg naar Campbell River, maar valt toch tegen met wat we er van verwacht hadden. Tofino is een kleiner dorpje, maar wel erg toeristisch. We zijn wel toe aan een kopje koffie en genieten van onze donut. Daarna gaan we op zoek naar mijn slaapplek. In dit hotel was geen beschikbaarheid meer dat we zijn uitgeweken naar een AirBnB. Het is op 5 minuten lopen van Tofino Resort en Marin waar de rest verblijft. Je moet alleen flink de bult op en dat valt vies tegen. Ik moet maar niet te vaak heen en weer lopen. Daarna gaan we lopend naar het dorp waar we gaan eten bij Monster Noodle Bar. Dit restaurant sluit om half zeven. Wie bedenkt dat nou! We mogen wel eten meenemen, maar kunnen er het niet meer ter plekke opeten. In handige doosjes krijgen we ons eten mee. We vinden een overdekt bankje waar we smullen van onze maaltijd. Het is verschrikkelijk lekker dat we ons er nu al op verheugen om er morgen weer te gaan eten. Dan wel op tijd! Na het eten gaan we lekker naar de kamer en op tijd slapen, want morgen moeten we heel vroeg op.

Geplaatst in 2019-4 Canada, 2019-4-t Campbell River - Tofino | Een reactie plaatsen

Campbell River

Dag 22

Het is weer zo’n dag waarop we extreem vroeg uit de veren moeten. Om zes uur zitten we al aan het ontbijt. Het oogt heel wat met luxe broodjes. Dat is ook alles. Het is niet weg te krijgen. Ze zijn droog, hard en taai en lijken al een week oud te zijn. Met een lege maag gaan we naar de haven van het hotel. Papa, mama, Edgar en Joran gaan om zeven uur met een bootje mee om te vissen. Het is echt letterlijk een bootje. Meer dan twee man en een gids passen er niet op. Dat is niet wat we in gedachten hadden. Dat is mama veel te klein. Ze besluit om veilig op de kant te blijven. Wij gaan de mannen wel uitzwaaien. Eerst moeten ze zich in een prachtig visserspak hijsen. Het is gele regenkleding zoals je het altijd ziet in tekenfilms. Alleen de bijpassende gele regenhoed ontbreekt.

Joran alleen met gids want mama durft niet uren op deze boot te zitten – Campbell River
Hans en Edgar op vistocht – Campbell River

Als we ze uitgezwaaid hebben gaan wij snel door naar de haven van Campbell River. Daar stap ik op de boot om op wildlife safari te gaan. We vragen of er nog een plekje op de boot beschikbaar is voor mama. Ze heeft geluk. Ze mag met mij mee. In het hoogseizoen was dat vast niet gelukt. Er passen 12 mensen op de boot. Het is een zodiac waarmee we het water op gaan. Ook wij krijgen gigantische pakken aan om ons warm en droog te houden. Ik voel me gelijk 10 kilo zwaarder. David is onze gids voor de komende 4 uur. Wat een enthousiaste man. We hebben nog niks gezien en hebben nu al een glimlach op ons gezicht bij het horen van wat we precies gaan doen en wat we mogelijkerwijs kunnen spotten. De groep bestaat voor de helft uit Nederlanders. Onze dikke pakken komen goed van pas, want het begint te regenen. Volgens David hoeven wij ons geen zorgen te maken, want over 10 tot 15 minuten is het droog. Hij heeft de juiste apparatuur om ons zo te loodsen dat we zo min mogelijk slecht weer tegen komen. David kan weerman worden, want het stopt inderdaad met regenen. We varen een half uur en spotten onze eerste walvissen. Het is een groepje van 4. Ze zijn goed gehumeurd en zijn lekker aan het spelen in het water. Ze springen zelfs helemaal uit het water. Van top tot teen zie je de walvis in de lucht. Wauw, wat is het bijzonder dat wij dit mogen meemaken. Het gaat allemaal zo snel dat het niet vast te leggen is. Ook al zou je het wel op camera kunnen vastleggen. Het geeft nog niet goed genoeg weer hoe indrukwekkend het is. Deze vissen zijn wel 10-20 meter groot. Dat wij op ons bootje tussen deze dieren mogen varen is fantastisch. De dieren gooien al hun lichaamsdelen uit het water. Dan komt er een zijvin naar boven en klapt op het water. Staarten die omhoog komen, achterwaarts duiken ze er weer in. Het is zo verschrikkelijk gaaf. Al zien we de rest van de tour niks meer. Onze ochtend kan niet meer stuk. Alle Nederlanders stralen van oor tot oor. Wij denken echt iets heel bijzonders gezien te hebben. Als we de gids vragen of dit een bijzonder voorval is geeft hij aan dat dit normaal is om te zien. Wij flapperen met onze oren. Een half uur lang genieten we van dit spektakel. Als het aan ons lag hadden we nog uren doorgebracht bij de walvissen.

Walvissen – Campbell River

David heeft nog veel meer voor ons in petto. We waren een stuk verder en zien opnieuw een paar walvissen. Deze dieren zijn aan het bubble vissen. Dat is een speciale techniek waarbij ze makkelijk een hele boel vissen kunnen vangen. Als je er meer over wilt weten moet je maar googelen. De walvissen hebben zelfs namen en David herkent er één. Het is een vrouwelijke walvis die wel erg nieuwsgierig is naar ons. Er zijn regels waaraan boten zich moeten houden. Zo moeten we 200 meter afstand houden van de walvissen, maar dan moet de walvis niet naar ons toe komen. Deze walvis komt wel heel dicht bij. Om te voorkomen dat je de walvis bezeerd moeten we blijven liggen totdat we zeker weten dat ze weg is. Nieuwsgierig komt de walvis naar de boot zwemmen en steekt haar kop boven het water. Dit is wel heel erg dicht bij. Ik weet nog niet zeker of ik het leuk vind. Dit dier is groter dan onze boot en kan voor mijn gevoel ons zo ondersteboven duwen. Zelfs David is onder de indruk en gaat filmen met zijn telefoon. De walvis gaat onder de boot door en steekt aan de andere kant haar kop weer boven het water. Net naast mijn zitplaats. Wat een lelijke pukkelkop is het eigenlijk. Het geluid dat de walvis maakt als het onder water gaat is heel apart. Ons enthousiasme is gestegen tot het hoogst haalbare niveau. Wat een ochtend is het en we zijn nog niet eens op de helft. Deze walvis schijnt dit ongeveer 1x per maand te doen. Enige tijd geleden was ze gezellig aan het spelen met een stuk drijfhout. Een andere keer was ze aan het spelen met een 200 meter lange zeeplant. Wat een grappige beesten zijn het.

Een heel nieuwsgierige walvis – Campbell River

We varen een stuk verder en de zon breekt langzaam door. De wolken stijgen op en we krijgen de bergen te zien. Ook zonder dieren is het prachtig om hier te varen. We varen op zee, maar het is heel erg rustig water. Het is een binnenwater met honderden eilanden. Er staan hier en daar wat huizen. Dan woon je pas afgelegen. Je moet ook bijna miljonair zijn om dat te kunnen betalen. Elk schroefje moet vervoerd worden naar het eiland. Dat is een hele klus. Er staat ook nog een prachtig resort, Sonora Resort, waar je voor 1200 euro per nacht voor moet neerleggen om te mogen slapen. Dat is een duur kussen.

Wolken trekken weg, we krijgen weer zicht
Sonora Resort

David heeft goede ogen en ziet in de verte bruinvissen (porpoises) zwemmen. Deze dieren zijn moeilijker te zien. Als je ze eenmaal gespot hebt zijn ze vaak alweer verdwenen. Wij hebben het geluk dat ze met een grote groep zijn en niet gelijk schrikken van onze aanwezigheid en lekker rond de boot blijven zwemmen.

Dall porpoises- bruine vinvis – Campbell River
Steller zeeleeuw – Campbell River

We varen verder naar een plek waar de zeehonden aan het zonnebaden zijn. Met laagtij komen deze dieren graag op het land (rotsen). Bij hoogtij gaan ze terug het water in. Er ligt een hele kolonie. Elke rots is bezet. Een paar meter verderop zijn een aantal Steller’s Sealions aan het vissen in de rip tides. Dat is kolkend water waar veel vis in zit. Ze zijn zo snel dat ze een stuk moeilijker te fotograferen zijn dan de walvissen. Ze schieten door het water, komen boven en duiken weer in het water. We varen iets verder naar de rots waar een grote groep zeeleeuwen ook aan het zonnebaden zijn. Wat een herrie maken ze. Het klinkt alsof ze te veel cola gehad hebben en flink aan het boeren zijn. Van heel dichtbij kunnen we zien hoe de dieren aan het spelen en stoeien zijn.

Zeehonden – Campbell River
Zeehonden – Campbell River
Steller Zeeleeuwen – Campbell River
Steller Zeeleeuwen – Campbell River
We worden uitgezwaaid door een Steller Zeeleeuw – Campbell River

Voor ons gevoel varen we een rondje door het Dolfinarium. Het is echt een dierentuin met zoveel wildlife. We varen een rondje om een eiland waar we 8 Bald Eagles spotten. David is niet zo onder de indruk. Als je in het juiste seizoen komt zijn er wel honderden Bald Eagles. Je moet dan regelmatig bukken om te voorkomen dat je wordt geraakt door zo’n vogel. Wij vinden dit al super tof. Ik denk dat we morgen spierpijn in ons gezicht gaan krijgen van de grote glimlach op ons gezicht. Het is tijd om terug te varen, maar David heeft doorgekregen dat er een groep dolfijnen zwemt. De plannen worden gewijzigd. We varen dezelfde (een langere) route terug. We hebben nu pas door hoeveel kilometer we hebben afgelegd. Na een tijd varen ontmoeten we de groep dolfijnen. Ze zwemmen op met drie walvissen. Daardoor kunnen we niet te dichtbij komen. De hele groep zwemt in een rij en springt vrolijk in het rond. Ook zij hebben een fijne dag zo te zien.

Dolfijnen – Campbell River

We moeten helaas echt terug naar de haven. Jammer, want er zwemmen nog zoveel walvissen om ons heen. Bijna vijf uur later zijn we terug in de haven. David laat ons precies zien waar we gevaren hebben. Dit was zo’n topervaring. Ik kan het iedereen aanrader. Het is de mooiste dag van de hele reis. Het is onbeschrijfelijk mooi! We hebben 140 kilometer op het water afgelegd.

Om half twee zijn we terug bij het hotel waar we deze prachtige ochtend vieren met zelfgemaakte pannenkoeken. Op het water was je een dik pak nodig tegen de kou. Dat is hier niet nodig. We hebben het knap warm met 20 graden. Tijdens het eten wisselen we onze verhalen uit. Edgar en Joran hebben vissen gevangen. Helaas waren ze niet groot genoeg om mee te nemen.

Yes Edgar heeft beet, helaas te vangst is te klein om mee te nemen – Campbell River

Wij hadden ons al verheugd op verse, zelf gevangen zalm. Dat wordt hem niet. Papa vertelt doodnormaal dat ze ook orka’s gezien hebben. Wat? Orka’s? Die hebben wij niet gezien. David kreeg wel door dat er Orka’s gespot waren, maar dat was op anderhalf uur varen van ons. Helaas waren de mannen net twee weken te laat voor het zalmenseizoen. Dan had je gegarandeerd grote zalmen gevangen. Een ander bootje had last van hongerige zeeleeuwen. Een man had een zalm aan de lijn die werd opgevreten door een zeeleeuw. Vervolgens zat de zeeleeuw vast aan de haak en trok zo het bootje mee. Dat moet vast een hilarisch gezicht zijn geweest. Als we ons eten op hebben is het al drie uur. We hebben geen stap verzet, maar zijn toch moe van alle indrukken van vandaag. We genieten op onze veranda van de zon en de beentjes gaan omhoog.

Ilse op zoek naar de orka’s – Campbell River

Om vier uur willen we toch nog even over het terrein wandelen. We informeren of we gratis met de shuttle boot naar April Point Resort kunnen varen. Het is gratis en de boot vertrekt bijna. Prima. Wij gaan mee. Een spontaan overtochtje van 5 minuten. Onze boot chauffeur vertelt dat hij heeft gehoord dat er een groep orka’s deze kant op komen zwemmen. Als we aan de overkant bij het water gaan kijken is de kans groot dat we ze langs zien zwemmen. Onderweg stopt hij nog een keer om aan te wijzen waar ze momenteel zwemmen. We zien al veel bootjes in de buurt. Wij gaan zo snel mogelijk naar het water en daar zien we eerst twee walvissen zwemmen. Daarna komen er vier Orka’s aan. Het is op behoorlijke afstand, maar nu hebben we ze ook gezien. Zo maar vanaf de waterkant. Wat hebben wij enorme geluk. We zijn dolblij. Als de beesten uit het zicht verdwenen zijn gaan we terug naar de boot en zien nog een zeehondje zwemmen. Om vijf uur zijn we terug in het hotel.


We gaan op tijd eten. Ook al hebben we geen vis gevangen. We hebben er wel zin in. We rijden naar een kleine haven in Campbell River. Op het water zit een kleine fish & chips restaurant waar we een tafeltje buiten op het water krijgen. Ik had al zeebenen en die blijf ik nu wel houden ook. Elke keer als iemand er op stapt wiebelt het helemaal. Ze hebben hier fish and chips van zalm en het smaakt heerlijk. Aan eten komen we bijna niet toe als we door hebben dat er een zeehondje naast ons zwemt. Als we terug lopen naar de auto zien we de zeehond nog een keer. Vanaf de kant zien we ook een paar zeesterren in het water. Mooi op tijd zijn we terug bij het hotel om nog even te genieten van de laatste zonnestralen. De huis-ree is er ook weer. Samen met Joran ga ik naar het zwembad. Het is een verwarmd buitenbad en er zijn twee hottubs. Dat bevalt toch veel beter in de buitenlucht. Dan komt het stoom iets minder snel uit je oren. Na het zwemmen ga ik nog even aan de waterkant kijken waar we een zeehondje zien zwemmen. Wat een fantastische dag hebben wij gehad.

Geplaatst in 2019-4 Canada, 2019-4-s Campbell River | Een reactie plaatsen