Op naar Costa Rica met Ilse

Samen met Ilse ga ik naar Costa Rica. Zonne energie opdoen en genieten van hopelijk heel veel dieren en vogels. De mannen vinden het prima dat we weggaan, zij zullen zich vast vermaken. Wij zijn al maanden aan het aftellen naar deze bijzonder reis. Voor Ilse is het de eerste keer om naar Costa Rica te gaan, zal ze de temperatuur fijn vinden. En zien we al die vogels wel die ik vorig jaar met Hans heb gezien? …..
Ilse zal het verslag van onze reis maken.

We zitten te wachten totdat we ein-de-lijk mogen vertrekken naar het station, we hoeven pas tegen half 12 met de trein naar Schiphol. Ondanks de storm van gisteren kunnen we zonder problemen met de trein naar Schiphol komen. Binnen een half uur hebben we al onze bagage ingeleverd en zijn we door de douane gekomen. Dat is nog eens vlug.

De vlucht verloopt goed en met enige turbulentie komen we om acht uur ’s avonds aan op onze bestemming, San José. Helaas moeten we daar nog erg lang wachten om de douane door te kunnen. Als we de douane eindelijk gepasseerd zijn gaan we naar buiten en op zoek naar onze groep. Die hebben wij snel gevonden. Al met al is het 10 uur ’s avonds voordat we bij het hotel komen. We zijn moe en de wereld draait om ons heen. Snel naar bed en hopen op een goede nachtrust.

Geplaatst in 2018-1 Costa Rica | Reacties uitgeschakeld voor Op naar Costa Rica met Ilse

San José – Tortuguero

De nacht is niet zo goed verlopen als we gehoopt hadden. We worden wakker om half 3 en komen daarna moeilijk in slaap. Mijn buik is het niet eens met het tijdsverschil waardoor ik goed bevriend raak met het toilet. Gelukkig kan ik daarna toch nog even slapen. Om kwart voor vier vind ik het wel mooi geweest en besluit ik mij er op te gaan richten om “beter” te worden. Inmiddels ben ik kotsmisselijk en kan ik niet wachten om alles er uit te gooien. Dat lukt helaas niet, maar na een douche en een paracetamol knap ik toch iets op. Het gaat mij nu toch lukken om in de bus te zitten.

Om zeven uur vertrekken we met de bus naar Guápiles waar we stoppen voor een ontbijt. De route er naar toe is al prachtig. We rijden door een Braulio Carillo Nationaal Park met nevelwouden. Een combinatie van regen en zon geeft ons een prachtige regenboog. Onderweg krijgen we direct te maken met de Costa Ricaanse manier van rijden. Het is een spel van voorrang krijgen en geven. We staan in de file vanwege een verkeersongeval. Tja dat gaat echt iets anders dan bij ons. Alles blijft op z’n plek staan totdat de politie en verzekering komt om uit te zoeken wie de schuldige is. Dit kan zo maar uren gaan duren. Het valt gelukkig voor ons mee.
Bij het restaurant voelen we voor het eerst hoe warm en vochtig Costa Rica kan zijn. Het is (nu nog) een lekkere warmte. Het ontbijt krijg ik niet naar binnen, maar genieten doe ik wel. De eerste kolibrie is gespot en ook een grote blauwe vlinder die je in Nederland alleen maar in de vlindertuin kan zien.

Daarna rijden we weer verder naar La Pavona via een weg die een stuk slechter is. De weg is onverhard en het is slalommen om de gaten te ontwijken. Gelukkig rijdt de chauffeur rustig. Onderweg zien we al heel wat vogels en reigers. Bij La Pavona stappen we op de motorboot en varen door de kanalen naar de Pachira Lodge in Tortuguero. De boottocht er naar toe is een excursie op zich. De omgeving is overweldigend. Het lijkt net de amazone. Alles is groen en in zoveel variaties. Elke boom is begroeit met tig andere planten. Als we na een uur bij de lodge aan komen is het eigenlijk een teleurstelling. We zijn er al! Dat had best wat langer mogen duren.

We worden vriendelijk ontvangen en kijken onze ogen uit. De Pachira Lodge ligt midden in de jungle met prachtige planten en bloemen. Het is het droge seizoen, maar het is één groot waterballet. Er is een koufront over het land getrokken die de nodige regen met zich mee heeft gebracht. Dat is ons wel duidelijk als we zien hoeveel er onder water staat. Na een lekkere lunch verkennen we het terrein en zien al veel dieren. Bij ons huisje/kamer zien we de eerste groene ara’s. Wat bijzonder om deze vogels te zien zonder omheining van een dierentuin. Voor onze kamer leven mangrove krabben die licht blauw van kleur zijn. Wat een mooie beesten. Op zo’n kleins stukje is al zoveel leven te zien. Iedereen is enthousiast en helpt elkaar met het spotten van dieren. Zo worden wij gewezen op twee apen die in de bomen hangen.

Om half drie stappen we op de boot en brengen een bezoek aan Tortuguero village. Een klein en vooral toeristisch dorpje. We lopen over het strand dat zwart van kleur is. Onderweg horen en zien we weer veel soorten vogels. De ara’s zitten met grote aantallen in de bomen op vrij korte afstand. Het dorpje zelf is ook compleet overstroomt. Kinderen moeten door het water heen lopen om bij hun huis te kunnen komen. De huizen hier zijn erg primitief. Het is moeilijk in te denken dat deze mensen hier leven.

Als we terug komen bij onze lodge is het al vijf uur en wordt het al bijna donker. Nog even een rondje over het terrein voordat we aanschuiven voor het diner. Als ik ’s avonds nog een keer richting de receptie loop hoor ik geritsel in de bosjes. Ik schijn met mijn zaklamp en zie een gordeldier. Het is eigenlijk een super lelijk dier, maar niet minder leuk om te zien.

Het is een lange en prachtige dag geweest waarop we al zoveel moois hebben mogen zien. Wij hebben het gevoel dat we er al drie dagen op hebben zitten. Om kwart over acht lukt het ons niet meer om wakker te blijven en gaan lekker slapen.

Dag 3 Tortuguero
Vannacht maakten we de eerste tropische regenbui mee. In Nederland hebben we soms een hoosbui van een halve minuut. Hier kan die wel uren duren. In combinatie met de geluiden van de dieren waren het de ideale omstandigheden om te slapen. We slapen zelfs uit tot half zes.

Toch hopen we dat het snel droog gaat worden, want om half negen gaan we op excursie. We gaan met een open boot varen door de kanalen op zoek naar dieren. Na een paar korte buien wordt het eindelijk droger. We kunnen gaan! Vanwege de regen hangt er nevel boven het water. Het is te vergelijken met douchen in een badkamer zonder ventilatie. Lekker warm en klam.

Nog voordat de tour begint zien we bij de aanlegsteiger van het dorp al een tijgerreiger en een gigantische vlinder die bruin van kleur is. We varen een klein kanaal in en zien veel dieren. Alweer een tijgerreiger. Wat een prachtig beest. Een paar bomen verderop zien we apen en vleermuizen. Die laatste zijn amper zichtbaar. Het is hier net een zoekplaatje. Iedereen helpt elkaar bij het zien van dieren. Derde tak links ter hoogte van het groene aangevroten blad. Zo gaat het de hele dag door. Toch is het dan niet altijd even makkelijk om het te zien. Welke van de drie takken? Er zijn er zoveel! Gelukkig lukt het de meeste mensen om ze te zien.

Op de grote kanalen zien we verschillende apen, en leguanen. Dit keer een groene. Het is nu paartijd en als de mammetjes er klaar voor zijn worden ze oranje van kleur. Eigenlijk zijn deze beesten mooi van lelijkheid. Het zijn net kleine dinosauriërs. Onderweg zien we nog een ijsvogel voorbij vliegen en een roofvogel. Tussen het struikgewas op het water zien we nog een slangenhals vogel.

De kleine kanalen vind ik het mooist. Het is alsof je door een tunnel van groen vaart. Op foto’s is het soms net alsof ons bootje in een decor geplaatst is als onderdeel van bijvoorbeeld de Efteling. We sluiten de boottocht af met het zien van een mannetjes Jezus Christus hagedis. s Ochtends hadden we al een vrouwtje gezien, maar het mannetje is toch echt veel mooier. We hebben hem ook zien rennen (helaas niet over het water). Wat een grappig gezicht is dat. Hij rent dan op zijn achterpoten en zijn voorpoten zwaaien wat in de rondte.

Als we terug zijn rusten we lekker uit. Er zijn hier hangmatten die echt heerlijk liggen. Met moeite komen we er weer uit om ons klaar te maken voor de jungle wandeling. Op het terrein van het hotel is een verhard wandelpad van anderhalve kilometer. Dat lijkt kort, maar we zijn anderhalf uur zoet. We lopen in rustig tempo en observeren de hele omgeving op zoek naar leven. Onderweg zien we mieren in alle soorten en maten. Ik heb een mier nog nooit zo bewonderd. De parasol mieren zijn erg groot en vervoeren bladeren die zeker wel vijf keer zo groot zijn als hun eigen lichaam. Ze maken een hele snelweg om hun bladeren makkelijk te kunnen vervoeren. Een van onze groepsgenoten spot een bidsprinkhaan. Ook weer zo’n bijzonder insect. Boven onze hoofden slingeren de apen door de bomen. De vogels zien we pas op het eind van de route. Wederom een tijgerreiger, en een grote zwarte havik. Onze reisleidster wordt opeens laaiend enthousiast. Ze ziet een luiaard hoog in de bomen. Het blijkt er niet een te zijn, maar wel drie! Wij hebben het geluk een moeder met kind aan te treffen. Allemaal zo enthousiast als een stel kinderen staan we in de jungle te genieten. Inmiddels is onze nek stijf van al het omhoog kijken. Zo diep in de jungle is het ook behoorlijk heet en sluiten de dag af met een verfrissende duik in het zwembad.

Geplaatst in 2018-1 Costa Rica | Reacties uitgeschakeld voor San José – Tortuguero

Viejo de Sarapiquí

Dag 4 Tortuguero – Sarapiquí
Vannacht hebben we helaas niet goed kunnen slapen. Om half drie werd ik weer wakker met enorme buikpijn. Vanwege de pijn heb ik helaas niet meer kunnen slapen. Wat duurt het dan lang voordat het licht is. Het eten wil net als gisteravond niet lukken. Ik voel mij steeds slechter worden en moet uiteindelijk zelfs overgeven, al komt er niks. Mijn maag is leeg, want er komt niks in. ik ben moe, slap en uitgeput. Toch moeten we verder en stap ik de boot in, weer terug naar La Pavona. De boottocht overleef ik net. Op het eind zijn zoveel bochten en daardoor veel golfslag, dat ik behoorlijk misselijk wordt.

Bij de aanlegplaats is hef wachten op de bus die op zich laat wachten. Gelukkig zit er een restaurantje bij waar we kunnen wachten. Als de bus er eindelijk is blijkt dat we met drie man te veel zijn. Maar in Costa Rica is dat geen probleem. De reisleidsters zitten gewoon op de grond of leunen ergens tegenaan. De weg is hetzelfde als de heenweg, maar voelt toch een stuk ellendiger aan met buikpijn en misselijkheid. Er lijkt geen einde aan te komen. Wat ben ik blij als we weer over het asfalt kunnen rijden. Na anderhalf uur rijden/hobbelen komen we weer aan bij Guápiles waar we lunchen. Verrassend genoeg krijg ik wat groenten naar binnen. Daarna maken we een stop bij de supermarkt op zoek naar vezels. Al het eten is hier vezelarm. Wit brood, zoet brood, geen volkoren pasta en rijst. Met behulp van de reisleidster weten we precies wat we moeten kopen. De muesli-noten reep eet ik direct op.

Het laatste uur gaat een stuk beter en ik krijg weer praatjes. Door het wachten op de bus zijn we helaas wat later dan verwacht op bestemming; Sarapiquís Rainforest Lodge.

We gaan naar onze kamer en maken ons klaar om nog snel de Tirimbina jungle in te gaan. We hebben slechts een uurtje, maar genieten enorm. We lopen over de langste hangbrug van Costa Rica, geweldig. Zo steken we de rivier over met prachtig uitzicht. Het begint opeens behoorlijk te regenen en zelfs te onweren , maar dat mag de pret niet drukken. We zien zelfs toekans voorbij komen. We vinden nog een hangbrug op behoorlijke hoogte, waardoor we de jungle van bovenaf bekijken. Wat intens groen en dat wordt door de regen nog eens benadrukt. Precies om vijf uur als het park sluit lopen wij er weer uit.

Drie stappen later zijn we weer bij onze lodge. We vragen nog even of ze weten waar de blue jeans kikkers zitten. Na wat doorvragen wordt ons de plek gewezen, en ja hoor we zien er direct één. Wat zijn ze verschrikkelijk klein en mooi. Zo sluiten we deze deels vervelende dag toch nog mooi af. Hopelijk slaap ik vanacht goed en voel ik mij morgen topfit.

Dag 5 Sarapiqui – La Fortuna

Vanochtend zijn we weer veel te vroeg wakker. Om vier uur begint mijn hele lijf weer pijn te doen. Het eten lukt niet, maar ik ga wel proberen om mee te gaan naar Tirimbina. Daar krijgen we uitleg over hoe chocolade verbouwt wordt en verwerkt wordt tot chocolade. Cacaobomen blijken helemaal niet zo groot te zijn. De vruchten zijn daarentegen wel erg groot.

Op een leuke manier wordt ons het proces uitgelegd met ondertussen het nodige proeven. Al valt dat proeven niet bij iedereen in de smaak. Eerst kauwen we op droge cacaobonen die behoorlijk bitter van smaak zijn. Daarna krijgen we cacaonibs te proeven. Dit is tegenwoordig erg populair als superfood. Bij chocolade denk je ook aan chocolademelk en dat kregen we dan ook. Niet zoals wij dat kennen, maar cacaonibs opgelost met water. Daar kon je zelf nog smaken aan toe voegen zoals vanille en chili. Tja, wat zal ik er over zeggen? Het is anders! Vol enthousiasme zaten we te wachten op het eindproduct, de chocolade. We hebben het weg moeten spoelen met een pepermuntje. De structuur is heel anders en de melk variant was mier en mierzoet. Ook al was het niet te eten we hebben wel plezier gehad.

We hadden nog wat tijd over om weer door het reservaat te lopen. We liepen dezelfde route, maar dan met zon. Wat een verschil is dat. Het lopen over hangbruggen blijft leuk!
Daarna pakken we snel onze spullen om weer verder te reizen. We zijn nog maar net de bus in en het begint toch te plenzen. Wat hebben wij een geluk gehad met het weer.

Lees verder bij oudere berichten deel 2 Costa Rica

Geplaatst in 2018-1 Costa Rica | Reacties uitgeschakeld voor Viejo de Sarapiquí