Manuel Antonio

Het kleinste en één van de meest geliefde parken van Costa Rica. De combinatie van stranden, dichte jungle, steile rotsen en mooie baaitjes. Overal zie je de apen om je heen die van boomtak naar boomtak slingeren. Alle vier de soorten hebben we gezien in dit park. De luiaard hebben we ook op verschillende plekken mogen bewonderen. Zelfs een keer dat hij van halverwege de boom omhoog klom naar zijn plek. De tweede keer dat we dit park bezochten hebben we een jonge luiaard zelfstandig in de boom gezien. En een heel kleintje die even mocht oefenen om in de boom te hangen, zo schattig.

Wij een één reisgenote blijven nog 3 nachten in Manuel Antonio. We willen nog graag een trail lopen door de jungle. Het blijkt niet zo’n lange trail te zijn, warm is het wel. We vinden een super gezellige koffietent met de mooiste taarten die je kunt bedenken. We weten niet of we op Hans zijn verjaardag hier weer komen, en gaan nu vast voorproeven… lekker en een geweldig uitzicht richting de zee.
Via een steile afdaling komen we bij een niet zo’n bekend strand, opnieuw genieten!!
We vinden dat we het verdiend hebben om ons met de taxi terug te laten brengen naar het hotel.

Tegen de avond komt meestal de bewolking opzetten en een mogelijke tropische regenbui. Hierdoor hebben we haast geen mooie ondergaande zon gezien.

We mogen op een bijzondere reis terug kijken.

Geplaatst in 2017-2.j Manuel Antonio | Een reactie plaatsen

Corcovado

In het dorpje Sierpe laten we het grootste gedeelte van onze bagage achter en stappen in de boot naar onze lodge. Cabinas Las Palmeras. Een paradijselijke plek midden in de natuur, direct aan het strand. Corcovado is één van de meest regenrijke gebieden van Costa Rica en tevens het meest ongerepte deel van het land. Wij hebben maar één tropische bui meegemaakt op de eerste avond dat wij in Corcovado waren.
En dan begint het avontuur met een soort van speetboot. In een hoog tempo varen we over de Rio Sierpe door natuurreservaat Terraba-Sierpe, waar we nog verschillende krokodillen zien liggen op de kant. Na drie kwartier krijgen we net
 voor we de oceaan  opgaan de instructie  om te allen tijde te blijven zitten wat de boot ook doet…..
Probeer dat maar eens als je door de branding heen moet met die mega grote golven. En op open zee….. we zijn blij dat we na opnieuw drie kwartier aanleggen bij het strand. De laatste meters mogen we door het water waden en dan zijn we in het paradijs belandt, we lopen langs het strand naar onze overnachtingsplaatsen in The
Poor man’s Paradise.
Wat een droom plek, de zon schijnt wat wil een mens nog meer.
Na de lunch gaan we gelijk een mooie kustwandeling maken en zien o.a. rode ara’s over onze hoofden scheren  en schreeuwen, een hele groep kapucijn aapjes met jongen, pelikanen, en roofvogels.

We wandelen met een kleine groep naar Playa San Josecito. In twee kano’s , lees kleine roeiboot, varen een stukje over de Rio Claro. Wij zijn hier alleen met ons groep van 8 personen, wat een rust! Opnieuw zien we de ijsvogel, ook de zwart witte soort. En dan zit er iets op de rots, geen idee, wat de gids ziet, totdat je zo dichtbij bent dat je 8 superlange dunne poten ziet…… whaa…. een spin.


La Sirena.

Om half 6 zitten we aan het ontbijt, om daarna met een boot naar La Sirena te gaan. De oceaan is heel rustig, het tempo van de boot iets langzamer dan toen wij naar Corcovado toegingen. Het is nu genieten en helemaal toen de dolfijnen met ons mee gingen zwemmen en hoog uit het water gingen springen.
Met een gids hebben we een lange wandeling gemaakt in de omgeving van het parkwachter station La Sirena. Wat veel nieuwe dieren hebben we hier gezien; kleine miereneter, trogons, lepelaar, great curassow (hoenen), spechten met z’n drieën op één boom. We wachten op de boot en onze gids blijft rondlopen en zoeken. Ja hoor hij heeft alsnog de tapir gevonden. Zou het echt toevallig zijn dat de gids hem vindt of slaapt ie daar altijd en kun je hem daar meestal bewonderen.

Op weg terug naar onze lodge stoppen we bij een waterval. Onze gids maakt in no time verse ananas en watermeloen klaar. We zien een supergrote golf aankomen….. nee hè….die zal toch niet over de boot heen slaan……pppffff….de bootsman heeft hier gelukkig ervaring mee, we blijven allemaal droog en genieten van het heerlijke fruit. We varen nog heel dicht langs een vogelrots om de fregatvogels en andere watervogels te bewonderen en dan is het echt tijd om terug te gaan naar onze lodge.


Wat hebben we genoten in Corcovado, het schitterend mooie weer. Alle dieren behalve de spinnen. Geen internet. Geen telefoon.

Geplaatst in 2017-2.i Corcovado | Een reactie plaatsen

Vergel de Punta Mala

In het dorpje Vergel de Punta Mala, in het tropisch regenwoud komen nog nauwelijks toeristen. Zo’n 7 km van het dorp ligt in de jungle De Rio Tico Safari Lodge, een tentenlodge. Wie verzint het om hier een tentenkamp op te zetten? Ja echt…Nederlanders. We rijden langs afgronden, over smalle bruggen en doen er een half uur over om bij de Rio Tico Safari Lodge te komen. De tenten staan in een tropische omgeving op houten platforms, met een terras,  we kunnen heerlijk  ontspannen en genieten van het uitzicht, de geluiden van de rivier en de natuur. We zitten nog niet zo lang op ons terras en spotten een toekan!

Tegen het eind van de middag komt de regen weer met bakken uit de hemel. Onze chauffeur parkeert de bus pal voor de ingang van de lodge, zodat je niet tot op je vel nat hoeft te worden. Bij het restaurant wordt de bus bijna naar binnen gereden om zo droog mogelijk aan tafel te kunnen. Het blijft de hele avond plenzen. Als we terug gaan naar de Lodge is de kleine waterval langs de weg uitgegroeid tot een grote waterval die over de helft van de weg naar beneden stort.
Uitslapen lukt nog steeds niet. We kunnen om 6 uur een wandeling maken naar een uitzichtpunt. Zodra de zon opkomt, gaat de nevel hangen tussen de valleien en zien we twee soorten toekans.

Op het strand van Punta Uvita kunnen we nu het nog laag water is naar een punt toelopen dat de staart van de walvis genoemd wordt. We hebben geen drone bij ons om dat op afstand vast te leggen. Met de voeten op het strand is het niet zichtbaar dat het strand de vorm van een walvisstaart heeft.

Geplaatst in 2017-2.h Vergel de Punta Mala | Een reactie plaatsen