2016-6 La Palma deel 2

Niks mis mee om een dag in ons eigen paradijs rond te hangen.

En dan gaat het toch weer kriebelen om te gaan ontdekken. Bij het bezoekerscentrum moeten we een parkeerkaart ophalen om bij het startpunt van onze wandeling te kunnen parkeren. Dat gaat het niet worden, voor de hele dag volgeboekt. We kunnen wel tot halverwege en daar de auto parkeren en het laatste stuk lopen. Ach een uurtje naar de start van de wandeling, een uurtje voor de wandeling en weer een uur terug naar de auto. Nou dat kunnen wij! Als wij de tocht van 4 km naar ons startpunt nog maar net zijn begonnen, weten we waar we aan begonnen zijn, zo hé dit gaat steil de berg op. Na een kilometer lopen komen er telkens taxiauto’s de berg op en af. Dit wist ik wel, maar had niets tegen Hans gezegd. Na uitleg dat je vanaf het bezoekerscentrum ook met een taxi naar het begin punt van de wandeling gebracht kon worden, had Hans het wel geweten, voor die paar euro was hij wel met de taxi naar boven gegaan….Sorry Hans na het enthousiaste verhaal van de man bij het bezoekerscentrum dacht ik appeltje eitje…. Wij kunnen nu wel zeggen dat we de weg naar boven gelopen hebben, dat kunnen er niet veel ons nazeggen.

En dan de Cumbrecita rondwandeling naar uitzichtpunten Las Chozas en Mirador de los Roques. Een verademing om deels vlak en deels naar beneden te wandelen. Detail: houdt ook in dat we deze meters weer naar boven moeten wandelen. We kijken tegen een wand van allemaal rots pieken aan, die deels in de wolken zitten. Zo nu en dan plopt er een bergtop tevoorschijn, wat ontzettend gaaf! We laten ons na deze wandeling met de taxi terug brengen naar onze auto, genoeg ingespannen voor deze dag. En ik had nog wel een lijstje gemaakt wat ik allemaal wilde doen op deze dag. Punt 3 was een pad lopen langs steile afgronden en langs waterkanalen zolang we er plezier aan zouden beleven, geen meter dus..

Een dagje naar het zuiden, wat in het teken van zwarte lava velden staat. Een mooie tocht over de hellingen van de Cumbre. Aan de oostkant zien we wolken tegen de bergkam aan komen, prachtig om te zien. We lopen een stukje over de onaardse asvelden van Llano del Jable. We komen bij de vulkaan San Antonio en zien hier een stuk land dat in 1971 ontstaan is door de jongste vulkaan uitbarsting. Een zwart gekleurd landschap, met groene kleuraccenten en gele zwavelplekken. In de krater groeien zeldzame bomen die alleen op zeer arme grond kunnen groeien.

Op het meest zuidelijke puntje staat de vuurtoren van Fuencaliente en we bekijken de zoutpannen.

Als we richting ons huisje gaan zien we hoe de brand van afgelopen zomer grote stukken pijnboombossen heeft vernietigd. Een deel van deze bomen zullen het toch gaan redden en opnieuw gaan uitlopen.

De ochtend begint met tropische stortbuien. Tegen het eind van de ochtend breekt de zon door en is het heerlijk weer met 24 graden. Bij Los Llanos gaan we genieten bij verschillende uitzichtpunten, spectaculair mooi en dat onder handbereik van een lekkere kop koffie.

In Tricias rijden we over een voor mij bloeddruk verhogend smal, slingerende weg naar een molen en verschillende drakenbloedbomen. Fijn dat ik een goede chauffeur naast me heb zitten, als een tegenligger door de binnenbocht op ons afkomt, kun je nog zo’n goede chauffeur zijn, je hart zit echt wel in je keel.

El Tablado, het meest authentieke dorp van La Palma. Ruim 5 kilometer van de doorgaande weg richting de kust, steil naar beneden, met heel veel haarspeldbochten. De waarschuwing: ga in het dorp niet het betonpad op die richting de oceaan gaat, deze is loodsteil en keren is haast onmogelijk, zit heel goed in mijn gedachten. Als we een paar huizen bij elkaar zien, zitten we opeens toch op het betonpad…. Nee!!! Hans zet de auto aan de kant van de weg en we kunnen bij een restaurant over de omgeving uitkijken. Tja het dorp ligt toch nog wel een stukje verder naar beneden, ik ben er klaar mee. Dit uitzicht vind ik meer dan prima. Niet te geloven wat we op de terugweg zien naar de doorgaande weg: Een grote touringcar rijdt deze 5 kilometer met al zijn scherpe, soms smalle en steile haarspeldbochten achteruit richting het dorp!

Na een nacht met veel regen, klaart het tegen 11 uur weer op. We willen graag nog naar de hoogste top om naar het schouwspel met de wolken in de krater te kijken. Hoe hoger we de berg op rijden hoe kouder (ja echt waar 4 graden) en slechter het weer wordt. Helaas we komen niet boven de wolken uit en hebben totaal geen uitzicht. Als we via de andere kant van de berg naar beneden rijden, komen we gelukkig weer in de warmte van de zon. We vinden een restaurant met een terras onder de druivenstruiken, pal in de zon. Iets verderop zien we de wolken van de berg rollen.

De laatste vakantie dag blijven we bij ons huisje en genieten we van de zon, vogels, vlinders, kikkers, kakkerlakken en alles wat voorbij komt.
Nu hopen dat we de winter in Nederland doorkomen met alle zonne-energie die we opgedaan hebben.

 

Geplaatst in 2016-6 La Palma | Een reactie plaatsen

2016-6 La Palma deel 1

We vertrekken s middags rond 3 uur richting Schiphol, want…. over 12 uur gaan we uit bed om richting La Palma te vliegen. Wij hebben het geluk om in de 5 na langste/meeste files op één dag van dit jaar te staan. 3 uur later komen we bij Van der Valk aan om in te checken.
Het voordeel van zo vroeg vertrekken is, dat het redelijk rustig is, en alles heel gemoedelijk er aan toe gaat op Schiphol. We vertrekken op tijd en met een klein beetje turbulentie komen we veilig op La Palma aan. Wow wat een temperatuur verschil, van 4 graden met een koude wind naar 22 graden, en volop zon. De route naar ons eerste appartement in het noordoosten, gaat langs verschillende uitzichtpunten en het kleine schattige dorp San Andres. We genieten van de heerlijke temperatuur, ja hiervoor komen we naar La Palma.

Ons appartement Miriam in Charco Azul, zit op de bovenste verdieping. Wat een uitzicht over de bananenplantages en de zee. Net naast ons appartement zit een bakker, helaas alleen nog een paar lekkere koeken. In het dorp Los Sauces, wat op 10 minuten rijden ligt is een supermarkt waar we onze inkopen kunnen doen, we nemen voor de zekerheid voor de volgende dag brood mee. Dit is maar goed ook, want als we de kleine lettertjes hadden gelezen dan konden we weten dat in het weekend deze bakker niet open is.
Op maandag verheugen wij op een lekker vers broodje. Uhm… niet te enthousiast om 8 uur gelijk voor de deur staan, even wachten totdat…? Half 9 heb ik toch echt wel zin in iets lekkers. Vitrine leeg, alleen nog wat kruimels…het zal toch niet waar zijn dat alles al uitverkocht is.. Gelukkig er komen nog een paar schalen tevoorschijn uit de bakkerij met lekkere koeken … en het brood? Nog een paar minuten geduld.. oké. Terug op het balkon hoor ik een getoeter, de bakker rent naar buiten en koopt één broodje en weg is de auto. Tja daar kan ik niet tegenop om 5 trappen naar beneden te rennen in 1 minuut dat de auto komt-stopt-en-weg-is.

We maken kennis met het eiland. We zien verschillende Draken bloedbomen. De oude smallere weg van Barlovento in de richting van Roque Faro gaat langs steile, met laurierbomen begroeide kloven en door donkere tunnels. Het lijkt wel een sprookjes bos waar we door heen rijden. Bij de kust waagt Hans zich er aan om nog een stukje dichter naar de kust te lopen. Op hoogte vind ik het al prachtig.

We nemen de weg met tig bochten naar de top van de Callera de Taburiente. Bij de Roque de los Muchachas op 2426 meter staan we boven de wolken. We genieten van het natuurspektakel van de speelse wolken in de krater. Ondanks dat het hier best wel fris is (4 graden met koude wind) zijn bepaalde rotsen heel warm doordat de zon er op schijnt.
Bij Mirador de los Andenes kunnen we via een kleine wandeling de top van een andere kant bekijken. Vooral de wolken in de krater blijft een geweldig mooi gezicht.

Voor we aan onze wandeling Espigón Atravesado beginnen komen we over en hebben we zicht op de langste boogbrug bij Los Sauces.

De wandeling is een pittige alsmaar stijgend breed donker bospad naar een uitzichtpunt. De laatste 25 meter over een smalle bergrug (gelukkig er zitten relingen 😉 ). We lopen nog even door tot het fotogenieke bruggetje over de Barranco del Agua.

Om de dag af te sluiten gaan we naar het strand van Puntallana. We zien op zee een gordijn van regen met de regenboog. Toch willen we naar het strand dat 50 meter lager ligt. We wandelen over een spectaculaire pad langs een azuurblauwe opspattende oceaan. Als we een hoek om gaan krijgen we toch een klap in ons gezicht door de wind en…. weg is de pet van Hans…

Tijd om naar de westkust iets onder Tazacorte te gaan. We komen uit, midden op een bananenplantage in een kneuterig, door een artistieke vrouw ingericht huis met als thema: zonnebloem. Zelfs de drempels zijn versierd met schilderwerkjes en ingelegde steentjes.

Het is een klein paradijs waar we in terecht zijn gekomen met heel veel zangvogels, monarchvlinders en mooie bloeiende planten. We mogen bananen, papaja’s, granaatappels en de vijgen plukken uit de tuin. De passievruchten liggen voor het oprapen.

 

Geplaatst in 2016-6 La Palma | Een reactie plaatsen

Ierland 27 augustus t/m 10 september 2016

Samen met onze jongens gaan we met de auto naar Ierland. We hebben zoveel mooie plaatjes gezien over Ierland, zal dit waarheid worden, of gaan we Ierland in een nevel van mist en regen zien?  Joran wilde wel dat ik nog een draagbare diepvries mee zou nemen in de auto. Hij ziet de enorme zalm al voor zich die hij gaat vangen. Klein detail: uiteindelijk is er geen hengel uitgegooid, omdat het water te diep onder was of dat het water zo ondiep was, dat je niet van de kant af kon vissen.

Het is al lekker warm als we uit Zwolle vertrekken naar Hoek van Holland. Ook op de boot blijft het heerlijk in de zon. Zo nu en dan gaan we naar binnen om iets af te koelen. Om de tijd door te komen gaan we uitgebreid genieten van de warme maaltijd.


En dan denk je in Groot Brittannië te zijn… Een land dat niet meer bij de EU wil horen en dat laten ze gelijk zien. We hebben geen idee wat ze allemaal controleren, we weten wel dat het enorm lang duurt voordat ook maar iemand door de douane mag. En dan sta je natuurlijk ook nog in de verkeerde rij, onze voorgangers  zijn zeker wel 10 minuten bezig om door de douane te komen.  Groot voordeel hoe later op de avond hoe rustiger het zal worden op de snelweg en we hebben gepland om voorbij Londen te overnachten. We kunnen tot 23.00 uur inchecken en hebben nog 2 minuten over…Ach en dan blijkt er een muziekfestival te zijn, geen probleem als we later zouden aankomen….

Een echt volledig Engels ontbijt, daar verheugden de mannen zich al tijden op. Bonen, gebakken ei, spek, worst en  hashbrown (gebakken aardappel met een bruin korstje) En lekker dat het was….

Op weg naar Fishguard voor de boot naar Ierland.  We zagen al een aanduiding marathon bij de Sevrin bridge. Nee hè… de weg waar wij langs moeten is afgesloten. Dit houdt in dat we meer dan 100 km om moeten rijden. We blijven lang geloven dat we de boot halen. Echt genieten van de omgeving doe ik niet meer, zit alleen naar de tijd op de tomtom te staren. Na een telefoontje met Stena Line kunnen we een dag later alsnog de oversteek maken.  Met een grote mok koffie en een lekkere muffin gaan we onze B&B omzetten en komt alles weer goed en kunnen we weer volop genieten van het landschap rondom ons. Het stukje Wales waar we doorheen rijden is een glooiend landschap met veel groen, koeien en schapen. De zon, wolken en een klein beetje regen wisselen elkaar af. Dit geeft hele mooie effecten.

Bij de B&B Ivy Bridge in Goodwick gaat Joran helemaal stuiteren. Hij had thuis al verschillende plekken uitgezocht om hard te gaan lopen.. En dit was er een van.. Knap hoor in een onbekende omgeving om toch je rondje te maken, heuvel op en af. Ik ben in een langzamer tempo de heuvel op gegaan om te genieten van het uitzicht richting Fishguard.


De eigenaresse van B&B Ivy Bridge maakte voor ons een geweldige Aziatische maaltijd, die best wel spicy was. Met een lokaal biertje en een geliefd Engels sapje die van heel ver moest komen genieten we van de Engelse humor. Het toetje Mash (geklutst ijs met merengue en aardbeien sap) is een echte aanrader.
We gaan op advies van de eigenaar van de B&B naar Strumble Head, de kust die je vanuit Goodwick kunt bereiken. De beelden zeggen genoeg.. wat schitterend.


Na deze kennismaking met steile kust gaan we Fishguard haven verkennen en een lekker broodje eten voordat we de overtocht naar Ierland maken.

Ook in Ierland is het nog steeds zonnig weer en zien we een gave zonsondergang. En dan moeten we nog ruim een uur over een smalle weg, bermen met hoge beplanting tot het asfalt, hobbelige weg(lees houten achtbaan idee),  en met heel veel scherpe bochten route door het binnenland naar Glengarriff. Een spannende route, uiteindelijk komen we veilig ’s avonds om 10 uur aan bij Arches B&B.

We gaan het meest zuidelijke punt van Ierland bekijken: Mizen Head. Nadat we via een steile afdaling een boog in de rotsen hebben bekeken, heeft Joran nog de energie om deze 20 % steile heuvel naar boven rennend af te leggen. Wij hebben in ons tempo, halverwege de tong al op het asfalt liggen. Ook Joran moet toegeven dat hij toch wel stuk is.

Bij Barley Cove kom je via een soort van springkussen brug bij een wit strand uit. Fijn dat men denkt aan mensen met heeel veeel energie 🙂

De Ring of Beara verkennen we door de rondweg langs de kust te nemen en ook de bergpassen. We komen door zeer kleurrijke dorpjes. Doordat de wegen behoorlijk smal zijn, komen de touringcars hier niet, wat missen deze mensen een bijzonder mooie omgeving.

Bij Molly Gallivan’s Cottage geloven de jongens niet dat hier ooit Molly haar boerderij heeft gehad, mooi verhaal om toeristen te trekken…Fake of echt.. Wat er nu nog als boerderij staat met alle handgemaakte kleding, koffie met heerlijke scones bevalt ons goed.

De Ring of Kerry, is inderdaad veel drukker, maar ook zeker de moeite waard.

Bij Waterville hebben we een B&B, vanuit onze kamer kijken we richting de kust, en mogen genieten van spectaculaire zonsondergangen.

 

Hier vinden we verschillende bijzondere plekken. De Skellig Chocolate Factory. Als we wilden hadden we alle smaken mogen proeven die ze in deze fabriek maakten. Na een lekkere bonbon met whisky is Hans weer fris genoeg voor de rit.

De Kerry Cliffs met uitzicht op The Skellig Islands.

Het schiereiland Dingle mogen we natuurlijk niet overslaan, zowel langs de kust als door het binnenland. In het plaatsje Dingle eten we de bekende shepherd’s pie. Inderdaad was deze pie in de Dingle pub het aller lekkerst, die we tijdens onze reis gegeten hebben. Onze reisgids stuurde ons naar een andere pub, The small Bridge, maar die bleek geen maaltijden meer te maken.Via de bergpas op het schiereiland Kerry gaan we terug naar ons B&B in Waterville.

Indrukwekkend om een deel van de “vingers” te bekijken.  Tijd om iets meer naar het Noorden te gaan. Bij Kilkee kunnen we doordat het eb is, over de rotsen dicht bij de zee komen. Tussen de rotsen blijven er poelen over waar de mensen in zwemmen. We kunnen uit de geluiden van de mensen niet helemaal opmaken of ze nu echt genieten of dat het water behoorlijk koud is. Wij genieten er al van om de golven tegen de rotsen/kust zien te beuken.

In Spanish Point komen we in een zeer stoffige B&B. De enthousiaste gastvrouw maakt alles weer goed. Heilige kruisjes worden geslagen, ze schrikt zich rot als Joran gewoon in de woonkamer zit. Of als Edgar tevoorschijn komt en ze denkt dat het Joran is.   Na het bezoek bij de Cliffs of Moher gaat Edgar echt ziek worden. We mogen nog wel onze ronde langs bezienswaardigheden afmaken. Dit beperken we tot korte stopmomenten bij parkeerplaatsen aan de weg om de grote kale rotsen van The Burren te bewonderen en bij de Poulnabrone Tomb.

Tijdens de tocht naar Noord Ierland is Edgar nog steeds ziek. Hij kan wel genieten van het landschap wat langs ons heen trekt zoals Connemara met al zijn heuvels en water. Het bekende Ben Bulben zien we van grote afstand. Al rijdend toch best lastig om deze enorme tafelberg op de foto te krijgen.

Glenveagh National Park vinden we door alleen langs de rand van het park te rijden al heel erg mooi.

Noord Ierland. Ik had al hele mooie plaatsen gevonden om te bezoeken, blijken die ook terug te komen in de serie The Game of Thrones. De serie zegt ons niets, na wat speurwerk heb ik een aantal routes gevonden met bijbehorende foto’s. Nu de uitdaging om die plaatsen terug te vinden. Of het nu komt dat deze natuurwonderen nog bekender zijn geworden door de serie, men hangt er wel een flink prijskaartje aan om ze te mogen zien.

The Giant Causeway:

 

Carrick-A-Rede:
Tja, een enorme uitdaging voor mij met mijn hoogtevrees. Je wilt naar het volgende eiland en moet dan over een wiebelende hangbrug, die 30 meter boven het water hangt. De tijd dat de mensen van de overkant terug komen, kan ik goed gebruiken om me te focussen en te concentreren. En dan mag/moet je naar de overkant…. Er wordt door de toezichthouder aan de overkant geroepen dat je door moet lopen.. ja, ja.. maar wel in mijn tempo. Wat een overwinning als je aan de overkant bent, 10 minuten later kan ik eindelijk genieten van de omgeving. Je weet ook dat je nog een keertje terug moet en het lijkt dat de brug meer beweegt door de wind…. Na uitleg aan de toezichthouder mag ik een groot deel alleen over de brug voordat Hans op gepaste afstand mij zal volgen.. Yes het is gelukt…

 

Ballingtoy:

 

Dark Hedges:

 

Door een mooi heuvellandschap komen we in Dublin aan, waar we in een Ierse pub nog één keertje lekker Iers shepherd’s pie eten. Met de Stena line gaan we ook weer via Groot Brittanië terug naar Nederland. Ik heb nog nooit zo lekker geslapen op een boot, het kan dus wel dat je niet merkt dat je op zee bent. We hebben genoten van onze reis samen met de jongens.

 

 

Geplaatst in 2016-5 Ierland | Een reactie plaatsen