Dominical

Dag 13 – Dominical
Om één uur vertrekken we met de bus en veertig minuten later komen we al aan in Dominical. De rit door het plaatsje laat ons direct de sfeer proeven. Het plaatsje is niet meer dan een zandweg met wat (souvenir)winkels en restaurantjes. De sfeer is relaxed met veel backpackers en hippies/rasta mannen. We zijn er al snel achter dat wij ons hier wel gaan vermaken. Als we even uitgerust hebben op de kamer van het hotel Diuwak gaan we de tropische tuin en het plaatsje verkennen. Bij de toerist info proberen we wat informatie te krijgen over de activiteiten in de omgeving, maar die persoon heeft daar weinig zin in. Dan zoeken we het zelf wel uit.

Het hotel Diuwak ligt op loopafstand van het strand dus de zonsondergang mogen we niet missen. Het wordt lekker druk op het strand en het is ook erg prachtig. Zodra de zon niet meer zichtbaar is haasten wij ons naar een restaurantje. We komen uit bij een leuk klein taco tentje. We zijn moe en willen snel slapen.

 

 

 

 

 

Dag 14 – 15 – 16 -17 – Dominical dag 1

Na een korte nacht slapen vanwege het nodige lawaai zitten we weer braaf om zeven uur aan het ontbijt. Een paar groepsgenoten gaan naar Uvita voor een boottocht en wij kunnen mee rijden om het Marino Ballena park te bezoeken. Het is een maritiem park dat voor een deel uit strand bestaat. Bij laag water heeft het strand de vorm van een walvisstaart. Al wij daar aan komen is het nog vroeg waardoor het er rustig is en iets minder heet. Het is ook laagtij waardoor de walvisstaart het beste te zien is. Alhoewel, vanaf de grond blijft dat toch lastig.

Het strand is er weer één vanuit de plaatjesboeken. Het is breed met gigantische palmen en amper mensen. We ploeteren door de hitte naar de walvisstaart en vinden een minuscuul stukje schaduw. Als we daarna over een andere deel strand lopen is het nog rustiger. Alsof we de eerste voetstappen zetten in verse sneeuw. We vinden allerlei schelpen in de kleuren roze en paars en Sand dollars. Pelikanen vliegen af en aan. We zien verder weinig vogels.

Om kwart over twaalf zou de rest weer terug zijn van de excursie dus lopen wij langzaam terug naar het dorpje Bahia waar we zijn afgezet. Overal staan straatverkopers met souvenirs en kleding. Het geeft het straatbeeld heel wat kleur. Na lang wachten komt de rest ook eindelijk terug en kunnen we met de bus terug naar Dominical waar we heerlijk lunchen bij Mono Congo. Een sfeervol restaurantje met erg goed vegetarisch en veganistisch eten. Voor het eerst deze reis krijg ik goed wat eten naar binnen en kan ik er ook intens van genieten.

Na onze siësta lopen we nog een rondje door de tuin van het hotel waar we een soort toekan zien die we nog niet eerder hebben gezien. Ze komen heel dichtbij zitten en wij kunnen ze goed observeren. Net voor zonsondergang gaan we nog even over het strand waar drie ibissen rondlopen.

Het is vandaag de laatste avond met de groep en die sluiten we met z’n allen af. Het is erg gezellig en een paar groepsgenoten vertellen nog wat leuke anekdotes over de reisleidsters en groepsgenoten. We hebben een super leuke groep gehad en wij mogen nu nog twee dagen langer genieten van Dominical.

Dominical – dag 2

Vandaag is weer de vakantiedag aangebroken waarop we zeer vroeg uit bed mogen/moeten. Het is inmiddels traditie om één keer per vakantie vroeg er uit te gaan. Elke keer vraag ik mij af waarom ik dat doe, maar achteraf is dat het altijd waard. Dit keer gaan we er vroeg uit voor een birdwatching tour. Om tien over half zes worden we door de taxi opgehaald die ons naar Hacienda Baru brengt. Een natuurreservaat op korte afstand van Dominical.

Om zes uur begint de tour bij de Hacienda Baru lodge. De gids is bewapend met telescoop en vogelgids. Samen met twee Amerikanen gaan we op pad. We hoeven ons nog geen meter te verplaatsen om de vogels te zien. Er vliegt van alles voorbij. De gids ziet ze hoog in de bomen op grote afstand. Daar is hij echt op getraind. Met de telescoop kunnen we ze goed dichtbij halen en de details bekijken. We zien een aantal nieuwe vogels en veel bekende vogels. Je ziet zo veel dat het niet bij te houden is wat we spotten.

We horen al een heel tijdje toekans om ons heen en hebben hem ook kunnen spotten. We hebben deze reis al heel wat vogels mogen zien, maar de toekan blijft indrukwekkend. Ze kunnen ook niet zo goed vliegen vanwege hun enorme snavel. We zijn wel meer dan een uur bezig met het spotten van vogels rondom de lodge voordat we het bos in gaan. Daar is het wat moeilijker om ze te zien vanwege alle begroeiing.

Achter de receptie zien we eerst een hele groep kapucijnapen door de bomen springen. Als we het echte reservaat binnen stappen zien we direct een mot mot zitten. Weer drie meter verder zitten twee prachtige spechten de bomen kapot te pikken. Dan horen we een prachtig geluid van een vogeltje dat zich bijna nooit laat zien. We hebben er een glimp van mogen opvangen. De gids kan het geluid van de vogel perfect nadoen zodat de vogel daarop reageert. De gids kan meer vogel geluiden nadoen. Het is onvoorstelbaar wat een kennis die man heeft. Waar wij met onze camera en verrekijker zitten te turen naar waar die vogel ook alweer gebleven is zo snel heeft hij ze gevonden. Zo zien wij Montezuma’s overvliegen. Als ik wijs naar een hagedis maakt de gids een snelle beweging en hop daar heeft hij hem gevangen. Nooit geweten dat zo’n klein beestje zo interessant kan zijn. Het mannetje blijkt een gele lel te hebben die hij laat zien. Ook kan de hagedis perfect doen alsof die dood is om zo te voorkomen dat hij wordt aangevallen. De tour sluiten we af met een tweetenige luiaard die behoorlijk dichtbij zit.

Om negen uur zijn we moe van alle indrukken en vallen we om van de honger. We ontbijten bij de lodge en rusten even uit voordat we verder het terrein op eigen gelegenheid gaan verkennen. Zo heel veel meters hebben wij niet gemaakt. Het is nog warmer dan gisteren en eergisteren dus we doen rustig aan en hebben het plan om niet te ver te lopen. We gaan eerst naar de (vogel)observatietoren waar we meer vlinders dan vogels zien. Het lijkt net een vlindertuin. Stilzitten doen ze helaas niet. Daarna volgt het pad verder het bos in richting de zee. Daar komen we helaas niet uit en voor we het weten zitten we al halverwege het 3 kilometer wandelpad. Dan kunnen we net zo goed verder lopen. Onderweg zien we nog een toekan, boomkruipers, knalgele vogeltjes, neusberen en roofvogels. Iedereen die we tegenkomen is vriendelijk en vraagt of wij al iets gezien hebben en wijzen ons op wat zij gezien hebben. Net voordat we het pad verlaten zien we de great curassow op het pad staan. Zowel het mannetje als het vrouwtje. Het mannetje had ik nog niet gezien. Wat een gigantisch mooi beest.

weer terug bij de lodge genieten we van een heerlijke ananas batido. De allerlekkerste van de hele vakantie. We genieten van alle mooie bloemen in de tuin. We willen nog graag naar het strand en lopen langs de luiaard die inmiddels wat beter zichtbaar is dan alleen een harige bol in de boom. Het strand is nog een eindje lopen. Dat is het zeker waard. Het strand is heel anders dan die van Dominical en op 1 persoon na is het hele strand voor ons. We maken een soort strandwandeling en ik koel af met mijn voeten in de zee. Voor iets meer verkoeling lopen we via het bos terug. Er komen heel wat motoren voorbij en ook een kruising tussen een golfkarretje en een quad. Deze aardige meneer vraagt of wij met hem mee willen rijden. We zijn best moe en warm en zeggen volmondig ja. Dat scheelt heel wat lopen.

De puf is inmiddels wel op. Met de taxi gaan we terug naar Dominical waar we lunchen bij Mono Congo en daarna siësta houden en de zonsondergang bekijken. Het was opnieuw een mooie dag!

Dominical – dag 3

Na een paar korte nachten hebben we vannacht bijgeslapen en uitgeslapen tot zeven uur. Na het ritueel van deten en zonnebrand smeren zitten we voor ons doen laat aan het ontbijt. Nog even genieten van het heerlijke fruit en bakbanaan.

We maken een rondje door de tuin om nog wat bloemen, vlinders en vogels vast te leggen. Het is nu nog koel(er) en laagtij dus de ideale tijd voor een mooie strandwandeling. Het strand is met eb veel mooier dan met vloed. Het strand is nu breed en er is ook zand in plaats van alleen stenen. Lekker met de pootjes in het water, lopen we tot het einde van het strand, zo’n 4 km. Helaas kunnen we niet naar Dominicalito strand. Daar zit een behoorlijke rotspartij voor in de weg. We zoeken een mooie boomstam in de schaduw om te genieten van het uitzicht en wat te eten. Er valt iets uit de boom en als ik om kijk zie ik een slang op de grond liggen. Ik pak mama snel vast en zeg dat we naar voren moeten lopen (zij had de slang nog niet gezien). De slang was op nog geen meter afstand van ons. De slang zoekt snel een weg naar het bos. Dat was nog eens een belevenis. Als we later opzoeken wat voor slang het is blijkt het een ongevaarlijke bird snake te zijn.

Langzaam lopen we terug door de brandende zon. Met een windje en de voeten in de zee gaat dat best goed. Al is het water op sommige plekken te warm. Dat is zo vreemd. Water dat nog warmer is dan zwembadwater in Nederland en het water dat hier uit de douche komt. Als we terug lopen merken we pas hoever we over het strand zijn gelopen. Dat is een mooie wandeling geweest. Voor we het strand verlaten neem ik nog een duik in de zee. Het water is hier enorm krachtig en trekt je zo mee. Je moet goed stevig staan om niet om te vallen. Als ik het water uit ben heb ik nog steeds het gevoel dat het water aan mij trekt.

We koelen even af op onze kamer en spoelen ons af. Als je hier een bezoek aan het strand brengt kom je terug als een zwarte bal. We gaan pizza eten bij Casita. Een heel leuk, klein restaurantje met erg lekkere pizza. Daarna is het tijd om uit te buiken en een korte siësta te houden. Echt lang houden we het niet vol, want we willen het maximale uit onze laatste dag halen. We gaan nog wat boodschapjes halen en drinken nog een lekkere bak Costa Ricaanse koffie. Nog voordat het donker wordt loop ik een rondje door de tuin waar ik heel veel Jezus Christus hagedissen spot. Natuurlijk moet ik ook nog één keer de zon onder zien gaan. Het is weekend waardoor ik vandaag met heel wat meer mensen sta te kijken.

Dominical – San Jose – Amsterdam

We gaan vandaag op tijd uit bed om nog een paar uurtjes te gaan genieten van zon, zee, strand, en vogels. Voor het allerlaatste genieten we van het heerlijke fruit. Wat gaan we dat missen. Als de laatste spulletjes ingepakt zijn lopen we nog een rondje door de tuin. Er is nog 1 vogel die ik heel graag wil vast leggen. Volgens mij is het gelukt.

Nog één keer maken we een korte strandwandeling en drinken een kop heerlijke Costa Ricaanse koffie. Op de terugweg naar het hotel word ik op mijn wenken bediend. Ik wilde nog heel graag een toekan zien en daar zaten ze met z’n tweën in de boom. Wauw! Mijn dag is goed.

Dan begint het wachten. Om 10:50 zouden we opgehaald worden door de shuttle bus, maar die laat op zich wachten. Als we ongeduldig beginnen te worden laten we de receptie bellen met de maatschappij. Haast hebben we niet, maar het is wel prettig om te weten hoe lang je moet wachten. Dat blijkt mee te vallen. Kennelijk hadden we een verkeerde tijd doorgekregen. Zo zitten we driekwartier later in het busje. Het is een klein comfortabel busje met lekkere muziek. Echt lang kunnen wij er niet van genieten. In de buurt van Manuel Antonio worden we bij een restaurantje gedropt waar we moeten wachten op een ander busje. De vijf minuten die we moeten wachten loopt al snel weer op naar een half uur. Het volgende busje is lang niet zo fijn.

Onderweg maken we de nodige stops om mensen op te pikken. We komen in drukke badplaatsen met erg luxe hotels. Wij zijn blij dat we in een klein en rustig dorpje zaten. We wachten met smart op een lunchpauze. Die komt helaas niet. We maken een korte stop van een kwartier waarin we moeten eten, drinken en plassen. We hebben de hele vakantie nog niet zoveel haast gehad als nu. De reis gaat niet via de snelweg. Het is sightseeing door de bergen. Het is overal erg druk. Het lijkt er op dat het hele land in rep en roer is vanwege een belangrijke voetbal wedstrijd. Uren verstrijken en er lijkt geen einde aan te komen ook al is de route mooi. Het voordeel is dat we nu geen zes uur hoeven te wachten op het vliegveld. Om half zes komen we eindelijk aan op het vliegveld. In die tijd hadden we al heel wat uren richting NL kunnen vliegen.

Het is nog steeds vroeg en we moeten nog even wachten voordat we onze bagage kunnen inleveren. Er is geen mens op het vliegveld dus we zijn overal snel doorheen. Nog vier uur wachten voordat we de lucht in mogen. Het vliegveld is erg klein en bijna alle winkels en eettentjes zijn gesloten. Toch komen we de tijd redelijk door. Half slapend stap ik het vliegtuig in. Ik heb nog nooit zo’n goede vliegreis gehad. Ik heb veel kunnen slapen waardoor de tijd voorbij vloog. Om drie uur landden we op Schiphol waar we de trein pakken naar Zwolle. Daar staat papa ons op te wachten. Om zes uur ben ik weer thuis bij mijn lieve man.

Geplaatst in 2018-1.h Dominical | Een reactie plaatsen

Manuel Antonio

Dag 11 – Monteverde – Manuel Antonio

Vandaag staat ons een lange reisdag te wachten. Het is ongeveer vier uur rijden naar Quepos. Dat is een klein toeristisch stadje een paar kilometer voor het nationale park Manuel Antonio. We vertrekken om negen uur en kunnen rustig wakker worden en ontbijten. Het is vandaag zonnig en de rit door de bergen is prachtig. Dit keer kunnen we er nog iets langer van genieten. We moeten wachten voor weg werkzaamheden. We moeten wachten totdat ze klaar zijn. Onze reisleidster doet nog een poging om het te versnellen door te zeggen dat we naar het vliegveld moeten gaan. Het wachten is geen straf, want we staan op een plek met uitzicht op de golf van Nicoye.
Een half uur later mogen we verder rijden.

De rit gaat verder langs de kust met prachtige stranden. Om twaalf uur komen we aan bij de Tárcoles-rivier  waar we een krokodillen excursie doen. Eerst hobbelen we een paar kilometer met een trekker naar de opstapplaats. Het is een overdekte boot en dat is met deze brandende zon heerlijk. We zijn nog maar vijf meter aan het varen en we zien onze eerste krokodil. Nog spectaculairder is dat hij (of zij) een vogeltje naar binnen werkt. Dag mooi vogeltje.
Naast alle krokodillen zien we gigantisch veel vogels. Vooral veel roofvogels en watervogels. Schutbekreigers, haviken, tijgerreigers, pelikanen, ibissen, roze lepelaars en ga zo maar door. Als je naar rechts kijkt heb je links alweer wat gemist. Op de terugweg met de trekker zien we we zeven rode ara’s voorbij vliegen. Dit is voor ons een goedmaker voor Caño Negro. We genieten intens. Het landschap onderweg maakt het plaatje helemaal af.

Nog twee uur te gaan en we zijn in Quepos. We hoopten nog even te kunnen slapen, we zijn zo opgewonden van de excursie dat het niet lukt. We zien onderweg de zonsondergang en kunnen vanuit het hotel nog net het laatste stukje van de zon de zee in zien zakken. Het was een behoorlijk lange (reis)dag, maar zo voelde het niet aan.

Dag 12 – Manuel Antonio

Vandaag gaan wij vroeg uit bed zodat wij voor de drukte in het park zijn. Manuel Antonio NP is het drukst bezochte park van Costa Rica. Om zeven uur gaan wij met de lokale bus naar het park. Toch staat er al een wachtrij voor de tickets. Er mogen een maximaal aantal mensen het park in. Op tijd komen loont dus. Kwart voor acht lopen we het park in en zien de eerste groepen die met gids op pad zijn. Allemaal lopen ze met een telescoop rond. Daar waar zij zitten te turen door de lens doen wij dat met het blote oog. We zien een aantal luiaards en een vogel die op een uil lijkt, het is de reuzen nacht zwaluw. Het is al behoorlijk warm en ik voel mij erg slecht dus we lopen nog langzamer dan de bejaarden.

Als we bij de toiletten komen zien we de eerste kapucijnapen. Ik zit lekker op een bankje en de aap komt zo naar mij toe lopen. Dat is wel even schrikken. De apenheul was ook niet echt mijn ding. Als het weer iets beter  gaat lopen we richting het drukste strand van het park waar het nu nog lekker rustig is. Het is ook echt een strand uit een brochure. De apen lopen hier met bosjes rond en lijken te poseren voor de foto. Al blijven ze nooit lang stil zitten. Ik erger mij kapot aan de Amerikanen die het liefst een aap op hun arm hebben zitten. Ze proberen de apen te lokken, maar jagen ze eerder weg.

Drie stappen verderop zit het andere strand dat niet de naam heeft het mooiste strand te zijn en dat is te merken. Wij zijn bijna de enige op het strand samen met een groepje wasberen en neusberen, leguanen en hagedissen. Wij zijn helemaal enthousiast over deze beesten terwijl de Amerikanen niet op of om kijken omdat het voor hen vuile ratten zijn. Ze zijn totaal niet bang voor mensen en pakken graag eten af en plunderen vuilnisbakken. We lopen daarna de route over de Cathedral, een schiereiland. Een behoorlijk zware wandeling met deze hitte en vele traptreden. Onderweg worden we beloond met mooie uitzichten op zee, een grote onherkenbare vogel en een aguti. De vlinders fladderen om je oren, maar stil zitten doen ze niet. We zien allerlei soorten die we herkennen vanuit de vlindertuinen.

Het is tijd om een rustig plekje te zoeken op het strand om even uit te rusten. We lopen naar het einde van het rustige strand. Het is inmiddels vloed en de golven zijn zo sterk dat ik het zwemmen niet verantwoord vind. Zelfs al ik pootje baad moet ik opletten dat ik overeind blijf staan. We hebben uitzicht op een paar pelikanen.

We willen nog één wandeling maken en moeten daarvoor eerst een heel stuk terug lopen. Gelukkig is er schaduw. Er loopt een moeder wasbeer met haar drie jongen met ons mee. Het is inmiddels een stuk drukker geworden en zijn blij dat wij zonder al deze mensen van het strand konden genieten. Het lopen schiet niet op met alle apen die we onderweg tegen komen. Na weer de nodige trapjes op komen we aan bij een mooi uitzichtpunt. We zijn moe en lopen langzaam weer terug. Onderweg zie ik opeens een doodshoofdaapje. Die hadden we nog niet gespot. hoe verder we lopen hoe meer we er te zien krijgen. Het zijn hele mooie en schattige aapjes om te zien. De laatste honderd meter voordat we het park uit gaan zien we nog een kleine ree en een soort ijsvogel.

Om kwart voor vier lopen we het park uit. Het voelde aan alsof we in een dierentuin rondliepen. Op de terugweg naar Quepos stoppen we bij restaurant El Avion. Zoals de naam al zegt is het een restaurant met een echt vliegtuig. We eten er heerlijk bij ondergaande zon.

We willen terug met de lokale bus. Een medewerker van El Avion staat ook bij de bushalte als er een tussen taxi stopt. Hij vraagt of wij mee willen naar Quepos. Ja hoor. Even later stapt de medewerker uit en opnieuw een paar tellen later stappen er andere vrouwen in. Tja het kan hier allemaal in Costa Rica.

Dag 13 – Manuel Antonio – Dominical
We mogen vandaag uitslapen. We vertrekken pas in de middag naar Dominical. We beginnen de dag lekker rustig en brengen wederom een bezoekje aan de apotheek. Gewapend met recept, onze handen, voeten, wat Spaans en Engels komen we er elke keer weer uit.

We nemen de bus richting Manuel Antonio en stoppen bij Café Emilio. Een leuk koffie tentje met de nodige taarten gelegen op een heuvel met prachtig uitzicht op Manuel Antonio NP. Echt lang houden we het er niet vol. We worden onrustig en willen wat doen. We lopen naar een souvenirshop. Deze blijkt niet zo interessant meer te zijn als we allemaal doodshoofdaapjes voorbij zien komen.

We hebben nog wat tijd over en gaan verder met de bus naar het publieke strand van Manuel Antonio waar het nu nog lekker rustig is. We wandelen op het strand en genieten van het warme zeewater. Ik heb nog nooit zeewater gevoeld dat zo warm is. De ochtend vliegt voorbij en we moeten nog even lunchen voordat we met de bus verder gaan reizen naar Dominical. We genieten intens van een broodje bij de subway. In Nederland zijn we er niet zo dol op, maar hier smaakt het heerlijk. Iets wat op brood lijkt!

Geplaatst in 2018-1.g Manuel Antonio | Een reactie plaatsen

Monteverde

Dag 9 – Rincón de la Vieja – Monteverde

Gisteren was zo’n mooie dag dat we besluiten om vroeg op te staan zodat we nog een keer over de hangbruggen kunnen lopen. Dat doen we samen met een paar groepsgenoten (Helma, Marleen en Annemiek) Nog voordat we op de bruggen zijn zien we een mot mot.

Eenmaal op de brug zien we in de eerste grote boom guans en apen. We lopen nog een stukje verder en zien een toekan. We doen er best weer lang over en moeten helaas terug. Het duurt gewoon te lang om over alle bruggen te lopen. Helma is al iets eerder terug gelopen en staat te wachten op de brug. Op een paar meter afstand steken wel ruim 20 apen over. Ze lopen over de hangbrug heen. Wij mogen het spektakel ook meemaken en zijn er helemaal stil van.

Vol enthousiasme haasten wij ons naar het ontbijt. Op tijd staan we klaar voor de bus maar onze chauffeur Manuel laat op zich wachten. Hij zou al om zeven uur de koffers en tassen op het dak laden, maar om acht uur is hij er nog niet. Hij heeft zich verslapen. Ik loop nog een rondje over het park en zie nog een toekan en twee mot mots vliegen. Natuurlijk ook wel wat andere vogels, maar die zijn hier net zo gewoon als voor ons de merel een huismus.

Driekwartier later dan gepland vertrekken we naar Rincón de la Vieja NP. De route er naar toe is ook veel langer dan gezegd. Om tien uur stappen we uit de bus. We lopen de Pailas trail. Een route van drie kilometer waar we een paar uur over mogen doen. Dat is wel prettig, want de warmte en vele traptreden zorgen ervoor dat mijn buik bepaald dat ik niet te hard kan lopen. In een rustig tempo komen we er ook. Onderweg zien we modderpoelen en vooral veel stoom van geisers. Vele vlinders vliegen langs ons heen en we hebben het geluk om de morpho vlinder vast te leggen. De waterval die op de route ligt is enorm groot. Ondanks het droge seizoen is er toch genoeg regen gevallen.

Daarna stappen we de bus weer in. In Liberia stoppen we weer voor de lunch en kunnen we weer een lading medicijnen inslaan bij de apotheek. We genieten enorm van een broodje bij de subway. Zelfs voor een niet brood eter is dat even enorm genieten. Dan moeten we nog drie uur rijden naar Monteverde met onderweg een plaspauze bij een café waar veel ara’s voorkomen. Als we aankomen lopen is het alsof ze al aan het wachten zijn op ons. Helaas heeft niet de hele groep ze kunnen bewonderen. Het is immers geen dierentuin. Even later komt er nog een toekan aangevlogen. Snel de bus weer in en verder hobbelen.

Het laatste gedeelte van de route gaat flink heuvel op. Het is jammer dat ik nergens percentages zie staan, want de hellingen gaan hier wel heel schuin. Dat zie je niet vaak in Noorwegen of Oostenrijk. De uitzichten onderweg worden enorm mooi. We maken een fotostop en kunnen zelf de golf van Nicoye zien.

Doordat het al richting zonsondegang is zijn de kleuren extra mooi. We overnachten in het centrum van Santa Elena in een klein hotel, Claro de Luna. Er zijn net genoeg kamers voor de hele groep. Het ziet er een beetje uit als villa kakelbont. Ondanks de vertraging van vanochtend zijn we toch nog voor het donker bij het hotel.

Dag 10 – Monteverde

Vandaag is de dag waar ik al lang naar uit kijk. We brengen een bezoek aan het nevelwoud. Nu hebben wij net de pech dat het al een paar dagen mooi weer is in het nevelwoud en dus weinig nevel te vinden is. Daar waar het normaal mooi weer is hebben wij regen gehad. Beetje omgekeerde wereld.

Wij hebben ervoor gekozen om over hangbruggen te gaan lopen. De canopy tour lijkt mij geweldig, maar we hebben slechts 1 dag. Om meer te kunnen genieten van flora en fauna kiezen wij dus voor de hangbruggen. Nog voor de eerste hangbrug zien we veel kleine mooie vogeltjes waar we de tijd voor nemen om ze vast te leggen.

We laten de groep passeren en lopen weer samen met Marleen, Annemiek en Helma op ons eigen tempo door het nevelwoud. Gelukkig wordt het slechter weer met wat nevel en mogen de poncho’s aan. Dat maakt het wel tot een ultieme beleving.

Uren vermaken wij ons op de hangbruggen. Het is niet vast te leggen en ook niet te beschrijven hoe mooi het nevelwoud is. Toch ga ik het proberen. Elke boom is begroeid met weer tientallen andere soorten planten. Alle planten zijn hier groot. Er groeien hier heuse parasol varens. Gigantisch zijn ze. Alles is begroeid met mos, bloementjes en andere groenigheden. We zijn zo intens aan het genieten dat we amper vooruit komen. Na een paar uur zijn we moe en verzadigd en lopen we even door. Drie uur later komen we uit het bos en mogen de benen even tot rust komen. Voor het eerst deze vakantie durf ik een kop koffie te nemen met een gebakje. Ik krijg het nog niet zo heel goed naar binnen, maar geniet enorm. Terwijl wij koffie drinken lopen er neusbeertjes achter het restaurant langs.

Het valt niet mee om stil te blijven zitten. De zon schijnt weer vol op en we willen naar buiten. We kopen een kaartje voor de kolibrietuin. Dat is een open plek in het bos waar allemaal voederbakken hangen. De kolibrie is mijn favoriete vogel dus ik kan mijn geluk niet op! De beestjes vliegen af en aan in alle kleuren van de regenboog. Ze zijn zo enorm prachtig. Ze scheren langs je hoofd en zijn absoluut niet bang. Het geluid van het gefladder van de vleugels is enorm hard en ze verplaatsen behoorlijk wat lucht. Als je je vinger voor het voederbakje houdt blijven ze op je vinger zitten. Wauw, wat is dit tof! Uren vermaken wij ons met het bewonderen en fotograferen van de vogeltjes. Wij zijn niet weg te slaan, maar moeten toch echt mee met de shuttlebus van drie uur. We worden afgezet in het dorp en eten een kop soep op een terras in het zonnetje. Even bijkomen voordat we op avond excursie gaan.

Om half zes moeten we alweer paraat staan voor de avondexcursie. Het is nog net licht als we het bos in gaan. Ik ben enigszins gespannen, want bij alle avondwandelingen kom je een vogelspin tegen. Die hoef ik echt niet te zien. Gelukkig stelt onze gids mij een beetje gerust. Als ze de vogelspin gaan lokken uit het hol kan ik ver weg gaan staan. De gidsen communiceren met elkaar via portofoons om door te geven wat ze zien. We krijgen te horen dat een andere groep een slang heeft gezien. Als wij aankomen kronkelt er een gele slang over de boom. Ongeveer 1 meter lang en de op twee na gevaarlijkste slang van CR. Het is vandaag volle maan waardoor de dieren naar hogere gebieden trekken en het een stuk moeilijker is om ze te spotten. We zien uiteindelijk nog een paar dieren: luiaard, gordeldier (heb ik en Anita als enige gezien van de groep), slapende vogel, schorpioen (op grote afstand) en een neushoornsprinkhaan. De rest van de groep kan een glimp opvangen van een vogelspin. Na de toer worden we afgezet in het dorp om te eten. Wij gaan onze eigen weg. Als je net denkt de tour overleefd te hebben zonder spin kom je een gigantische spin op de weg tegen. Ik schrik mij kapot. Hopelijk krijg ik vannacht geen nachtmerries over spinnen.

Geplaatst in 2018-1.f Monteverde | Een reactie plaatsen